25.4.17

Een schilderij dat liefde oproept

Ik vraag deelnemers altijd om een reactie nadat zij het schilderij Een glimp van je ziel zo'n twee onderdak hebben gegeven. Soms zijn die reacties kort maar krachtig, zoals deze van Nienke uit Doetinchem.

Dag Bianca,

Zo met de feestdagen heb ik geen tijd gehad om een nieuw logeerde te vinden.
Inmiddels heb ik er een gevonden. Bij Anne van E. in Etten (gld). (...)  Vanaf zaterdag heeft uw schilderij daar een mooi plaatsje. 

Wat het schilderij bij mij oproept is liefde. Liefde voor je familie, vrienden en gezin. En dat dat het belangrijkste is voor mij.

Met vriendelijke groet
Nienke uit Doetinchem (2015)

Schilderij Een glimp van je ziel in Doetinchem

14.4.17

Lijden en je levensmissie

“Ik weet het niet,” zegt ze. “Ik weet het echt niet.” Ze schud nog eens haar hoofd. Ze is al jaren op zoek naar een geschikte baan, maar niets lijkt haar echt aan te spreken. “Ik zou willen dat ik zoals jou was Bianca, jij weet tenminste wat je wilt.” verzucht ze.

Ik kijk haar aan en vraag me af of ze gelijk heeft. Weet ik wat ik wil? Als meisje van zes wist ik dat ik kunstenaar wilde worden. En tegen de adviezen van mijn omgeving in werd ik inderdaad kunstschilder. Maar in 2010 maakte een burn out me duidelijk dat er toch iets niet goed zat. Ik deed wat ik wilde en waar ik talent voor had, maar voelde weinig vervulling. Hoe was dit toch mogelijk?

Ondertussen reisde Een glimp van je ziel alweer enkele jaren door Nederland en hoe meer ik schreef en sprak over de missie van het schilderij om mensen te bezielen, hoe meer ik ging begrijpen dat kunst maken niet mijn levensdoel was. Het was mijn favoriete middel om mijn levensopdracht uit te dragen!
Die gewaarwording leverde enige tijd veel verwarring op. Wat moest ik met deze informatie?

Nieuw leven - Bianca van Baast



In het boek ‘Ontdek je bestemming door de kracht van woorden’ van auteur Kevin Hall, las ik: Passie betekent lijden. Niet lijden om het lijden, maar puur en vrijwillig lijden. (…) Hoewel passie doorgaans gelijk wordt gesteld aan diepe of romantische liefde, is de ware betekenis van het woord bereid zijn om te lijden ter wille van wat je liefhebt. Als wij ontdekken dat wij bereid zijn om een hoge prijs te betalen, ontdekken wij onze missie en onze bestemming.

Betekent dit nu dat we ons moeten omringen met pijn en ellende? Absoluut niet! Maar wat mij wel opvalt is dat onze levenstaak vaak samenvalt met datgene wat pijn doet of voor ongemakken zorgt. Zoals bijvoorbeeld ernstige ziektes, maatschappelijke uitdagingen, het wegvallen van een dierbare, het meemaken van geweld of in mijn geval lijden aan depressies en een burn out. 

Zolang je midden in die ‘shit’ zit wil je eigenlijk alleen maar vechten of vluchten in plaats van stil staan bij wat dit jou te brengen heeft. Dan is het moeilijk te zien, laat staan te accepteren, dat juist hier jouw levensopdracht ligt. 
Maar, zodra we geraakt worden door iets ongewenst, krijgen we tevens inzicht in wat we wel willen; denk bijvoorbeeld aan vrijheid, verbinding, liefde, zichtbaarheid, vrede, ontwikkeling, kennis, creatie of eenheid. Wat het ook is, het is iets dat als een rode draad door jouw leven loopt en dat jou én anderen uitdaagt om (geestelijk) te groeien.

Je levensmissie omarmen betekent dan ook uit je comfortzone komen en pijn en ongemak accepteren als onderdeel van jouw Zijn. Volgens mij is dat het ‘lijden ter wille van wat je liefhebt’ waar Kevin Hall het over heeft. Alles mag er zijn; zelfs lijden heeft een functie...

10.4.17

30.3.17

Leestip: Wees lief voor jezelf – over de kunst van het ontvangen door Patricia Spadaro

Wees lief voor jezelf -
Patricia Spadaro
Zoals de roze cover al doet vermoeden is dit boek vooral op vrouwen gericht. Onterecht vind ik. De motivatie van de schrijfster is dat vrouwen nu eenmaal opgroeien in een rol van zorgen en plichten. Alsof dit voor mannen niet geldt?!

Toch wil ik dit boek van harte aanbevelen. Vooral aan hen die ervan overtuigd zijn dat geven belangrijker is dan ontvangen (en hierdoor zelf telkens in overlevingsstand staan). 
Het boek bestaat uit vier delen, maar het wakker-schud-moment begint bijna meteen in deel één. Daarna kabbelt het boek verder met mooie en herkenbare verhalen uit Oosterse en Westerse tradities en persoonlijke ervaringen, met hier en daar nog een opschud momentje als een mythe wordt ontkracht en wordt omgezet naar “magie”, zoals de schrijfster het noemt. 


Vrouwen zijn gewend om veel te geven - aan hun werk, partner, kinderen, vrienden en familie. Waarom is het voor hen toch zo moeilijk om te ontvangen? Patricia Spadaro houdt vrouwen een spiegel voor: hoe sta je in je drukke leven en hoe kun je dat veranderen, ten gunste van jezelf én van mensen om je heen. Op een realistische manier leren de lezers hoe ze grenzen kunnen bepalen en aangeven, balans kunnen vinden en voor zichzelf kunnen kiezen, zonder anderen uit het oog te verliezen.

24.3.17

Je plek innemen in deze wereld

“Welkom in mijn tijdelijke onderkomen,” zegt ze hartelijk terwijl ze de deur voor me open houdt. Ik stap de caravan in maar heb er direct spijt van. De ruimte benauwd me. Niet alleen omdat het er klein is en vol staat, maar ook omdat het binnen nog warmer is dan buiten, en dat terwijl de thermometer buiten al 32 graden aangeeft. Pas als ik een uitgescheurde bladzijde aan een kast zie hangen, met een afbeelding van een kalm wit interieur erop, voel ik me rustiger worden.

“Dat,” zegt ze terwijl ze naar de afbeelding wijst, “dat is wat ik wil voor mijn volgende woning. Ik heb eindelijk besloten om te gaan voor wat ik wil. Vroeger kreeg ik vaak te horen dat kindjes die vragen worden over geslagen, dus hield ik altijd mijn mond. Hierdoor kreeg ik nooit wat ik echt wilde. Maar vanaf nu ga ik vragen om wat ik wil,” verklaart ze vastberaden.

Ik knik begrijpend. Nog niet helemaal bijgekomen van de shock kijk ik de caravan nog eens rond. Wauw, wat gun ik haar haar droom! Niet alleen omdat ik haar uit deze situatie weg wil hebben, maar vooral omdat ik weet hoe belangrijk het is om jezelf toestemming te geven om te verlangen.

Schets - Bianca van Baast
Als kind kreeg ik maar al te vaak de boodschap mee dat ik ‘niets te willen had’. Anderen hadden het voor het zeggen en de dingen gingen nu eenmaal zoals ze gingen. Te dromen en te verlangen had geen enkele zin, en door blijven zeuren of om aandacht vragen al helemaal niet.

Als gevolg hiervan ging ik mezelf volledig wegcijferen; ik sloot me af voor mijn verlangens, vroeg alleen nog maar om het minimale en wilde vooral niemand tot last zijn. Dit leidde onder andere tot een studentenkamer vol schimmel, slecht betaalde banen en een verkrampt en pijnlijk lijf, omdat ik me niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk klein hield. 

Zo’n situatie houdt niemand lang vol. En dus ging ik –buiten mezelf- op zoek naar erkenning en toestemming om mezelf te mogen zijn met al mijn eigenaardige verlangens en gevoelens. 

De erkenning en toestemming die ik zocht kreeg ik maar zelden. Want, omdat ik mijzelf niet erkende en mijzelf die toestemming niet gaf, kwam ik telkens in situaties terecht waarin men verwachtte dat ik mezelf klein hield. En als ik wel erkenning en toestemming kreeg, dan was dat zo nieuw voor me, dat ik vanzelf uit angst weer ineenkromp.

Illustrator onbekend
Pas jaren later zag ik in dat de oplossing in mezelf lag. Ik mocht mezelf als waardevol gaan zien. Ik mocht mezelf ruimte gaan gunnen, uit liefde in plaats vanuit boosheid, verdriet of frustratie. Iedereen heeft tenslotte even veel recht om te ‘leven’. Het is maar net hoeveel jij jezelf daarvan gunt…


Waar verlang jij naar?
Wat bezielt je?
Wat gun jij jezelf vanaf vandaag?

15.3.17

Je ziel (laten) zien, wel of niet?

Rondreizend schilderij Een glimp van je ziel in Wanssum
Reactie van een deelneemster:

Hallo Bianca, 


Vandaag je schilderij doorgegeven aan mijn dochter Chantalle S., die het schilderijtje ongetwijfeld op haar eigen manier zal bekijken en ervaren. 
Ikzelf heb er vanuit verschillende emoties naar gekeken. Twee mensen die elkaar diep in de ogen kijken en op die manier een beeld van de ander (willen) krijgen. Een beeld dat vragen oproept: "wil je wel dat een ander een glimp van je ziel te zien krijgt, wil je jezelf zover bloot geven, ben je eraan toe om dat ook toe te laten?
Of vang je liever eerst zelf een glimp van je ziel op? Een glimp waar je vrede mee hebt, waar je tevreden over bent of kunt zijn, zodat je dit ook aan een ander kunt laten zien." 
Kortom: veel vragen waarvoor ik nog niet echt alle antwoorden paraat heb. 
Toch goed dat zo'n "leen"schilderijtje dit allemaal bij jezelf kan oproepen in zo'n korte tijd. 
Dankjewel voor de mogelijkheid om van je schilderij te mogen genieten. 


met vriendelijke groet, 

Rina S. uit Wanssum (2014)

3.3.17

Feestje!

Hieperdepiep! Een glimp van je ziel reist vandaag precies 9,5 jaar door Nederland! Ze begon haar reis in oktober 2007 te Tilburg. En verblijft momenteel, hoe toevallig, in Tilburg!

www.eenglimpvanjeziel.nl