8.6.17

Delen, dromen en verlangens

In oktober 2017 reist het schilderij 'Een glimp van je ziel' alweer 10 jaar door Nederland. Zo krijgt iedereen, ongeacht achtergrond of afkomst, de mogelijkheid om kunst te ervaren in eigen omgeving.

Daarnaast vraagt 'Een glimp van je ziel' deelnemers om stil te staan bij wat hen bezielt. Waar verlang je naar? Waar droom je van? Welke gedachten maken je blij en geven je hoop? En wat ontneemt je juist die vreugde?

Wat dat betreft is de aanwezigheid van 'Een glimp van je ziel' een mooi moment om van gedachten te wisselen met dierbaren. Of om een gesprek aan te gaan met iemand die je verder kan helpen in het verwezenlijken van je dromen.

Deel (de volgende stap van) je droom hieronder en wie weet kan een andere lezer je verder helpen.
PR trainer Erna van Poppel gebruikte de netwerkorganisatie BNI om een geschikt 
nieuw onderkomen te vinden voor Een glimp van je ziel













































2.6.17

Het is vuil werk, maar iemand moet het doen

Het is 9 november 2016; mijn verjaardag. Maar zodra ik de radio aanzet begrijp ik dat dit geen feestdag gaat worden. Het journaal meldt dat Donald Trump de winnaar is van de Amerikaanse presidentsverkiezing. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Mijn verstand snapt er niets van: Waarom is mijn lichaam zo blij met dit nieuws?! 
Als ik foto’s en video’s van Donald Trump voorbij zie komen krijg ik de rillingen; wat een enge narcistische man. En toch laat mijn ziel via mijn lichaam keer op keer weten dat het erg blij is met hem aan de macht. Maar waarom dan toch?!

Steeds vaker zie ik in dat alles gebeurt in ons voordeel.
Nog niet zo lang geleden werd me dat weer eens bevestigd. Er ging iets mis in mijn atelier: een schildersdoek reageerde niet goed op een verfsoort. Daar kwam ik pas achter toen het schilderij klaar was. Maanden werk kon ik nu in één keer weggooien. “Waarom moest mij dit nu overkomen? En hoezo zou dit in mijn voordeel werken?!”’, reageerde ik boos. Totdat ik opeens het geluk hiervan inzag; stel dat ik hier pas maanden of zelfs jaren later achter was gekomen, dan had ik nog veel meer moeten weggooien!


Momenteel heeft Trump de deelname van Amerika aan het klimaatakkoord opgezegd. Vreselijk! Die man brengt ons regelrecht naar de afgrond! Of toch niet?!
Stel nou dat Amerika, zoals gehoopt, aangesloten was gebleven; dan had het volk gedacht: “De grote machten lossen de wereldproblemen wel voor ons op. Wij leunen achterover en wachten af.” Maar terwijl overheden blijven vergaderen bewegen wij ons, haast ongemerkt, steeds dichter naar de afgrond die we, nu Trump zich heeft teruggetrokken, zo hard vrezen. 

Op zo’n moment blijkt dat het meest gevreesde scenario het beste is wat ons kan overkomen. Want alleen als er iets afschuwelijks gebeurt zijn we bereid tot een radicale verandering. Steeds meer mensen zien dan ook in dat initiatieven niet komen van grote, logge overheden, maar van burgers; en blijkbaar heb je eerst één bad boy nodig om meerdere good guys te laten opstaan.

Wat dat betreft voel ik ontzettende dankbaarheid voor Donald Trump. Ik geloof namelijk dat elk mens vóór zijn incarnatie al kiest voor een bepaald leven en levensopdracht. En Trump moet bewust of onbewust hebben gekozen voor deze rol van slechterik, enkel en alleen om de wereld af te wenden van zijn ondergang. Geen aantrekkelijk baantje, lijkt mij, met al die negatieve kritiek die je over je heen krijgt. “It’s a dirty job, but someone's gotta do” moet hij gedacht hebben.

1.6.17

Weg met het ego!!! (Of toch maar behouden?)

“Weet je wat het met jou is?” zegt de dansstudent. “Je hebt een te groot ego!” Verward kijk ik op. “Ik! Een groot ego?”
De vaste medewerkers in de drukkerij bulderen van het lachen: “Wie heeft hier een groot ego!? Jíj bent degene die elk vrij moment zijn spieren aan het rekken en strekken is. Jíj moet zo nodig de aandacht trekken van het hele bedrijf”. Hoofdschuddend werken ze verder. Je ziet ze denken: “het moet hier niet gekker worden met die uitzendkrachten”.

Ik herinner me de aanleiding niet meer, maar de opmerking zette me wel aan het denken. Ik was net begonnen met het project Een glimp van je ziel en trachtte zoveel mogelijk te leven vanuit bezieling in plaats vanuit mijn ego. En nu beweerde iemand dat juist ík een groot ego had?!

De danser en ik waren beiden uitzendkrachten in een zeefdrukkerij. Ik werkte er al wat langer en stond in het bedrijf bekend als een hardwerkend persoon die het met iedereen goed kon vinden zonder veel op de voorgrond te treden, terwijl de danser regelmatig luid zijn mening verkondigde en elk verloren moment ongegeneerd zijn benen omhoog gooide tegen machines en tafels om zijn spieren te rekken.

Net als de vaste werknemers had ik de neiging om te denken “wie heeft hier een groot ego? Jij zelf toch zeker?!”, omdat ik onder een groot ego verstond dat je luidruchtig bent, jezelf geweldig vindt en de aandacht opeist van heel je omgeving, zoals hij dat in mijn ogen deed.
Toch had hij gelijk. Ik had een groot ego. Nog steeds trouwens. 
Gelukkig maar, denk ik nu.

Lange tijd wilde ik ervan af; van dat stemmetje dat telkens roept “ik eerst!”. Want ik wilde alles behalve egoïstisch zijn. Totdat ik ontdekte dat ‘ik eerst’ helemaal niet zo’n slecht idee is. Hoe zou je anders je dromen kunnen verwezenlijken? Dat gaat niet lukken als je eerst rekening moet houden met de wensen van een ander.
Wat dat betreft hebben we het ego even hard nodig als de ziel. Het is slechts een kwestie van balans vinden.


Het ego is dag en nacht bezig met zelfbehoud en doet dit door constant in verzet te zijn met wat er is. Met andere woorden, hij gaat op de rem wanneer je gas mag geven en trapt het pedaal volledig in als er gevraagd wordt om het rustig aan te doen. De ene keer maakt het gelukshormonen aan, de andere keer zorgt het voor stresshormonen. De emoties die hiermee overeenstemmen zorgen ervoor dat er verlangens naar boven komen. Misschien ontdek je op deze manier dat je meer vrede, erkenning, veiligheid, liefde, ruimte of vrijheid wilt. Het ego wakkert dus je verlangens aan en helpt je zo (je leven) te ontwikkelen. 

Helaas wil het ego alles nú meteen bereiken en moet iedereen daaraan meewerken of voor aan de kant. Over egoïsme gesproken! 
Dit is dan ook meteen de reden waarom zo veel mensen niet verder komen in het waarmaken van hun dromen; zodra het niet gaat zoals het ego wil, houden ze op met zoeken naar hoe het wel kan.

Maar wat het ego niet weet en de ziel wel, is dat alles één is. En dat alles dus met elkaar in verbinding staat. Jouw verlangen kan daarom nooit los staan van de rest van de wereld. Of beter gezegd, het universum wil net zo graag jouw dromen, wensen en verlangens waarmaken als jij zelf, maar dan wel op zo’n manier dat iedereen er baat bij heeft. Wat daarvoor nodig is, wordt gecommuniceerd door middel van je ziel via je gevoel. Vandaar mijn uitnodiging om je bezieling te volgen, je eigen-(innerlijke) wijsheid. Want de weg naar een aangenamere wereld begint bij het erkennen van je ego en het laten leiden door je ziel.

18.5.17

Een glimp van je ziel na bijna 10 jaar in Moergestel

In 2007 startte het schilderij Een glimp van je ziel haar reis door Nederland vanuit mijn atelier in Oisterwijk. Nu, bijna 10 jaar later, doet ze voor het eerst Moergestel aan: het naastgelegen dorp.

Brabants dagblad regio Tilburg - 17 mei 2017

25.4.17

Een schilderij dat liefde oproept

Ik vraag deelnemers altijd om een reactie nadat zij het schilderij Een glimp van je ziel zo'n twee onderdak hebben gegeven. Soms zijn die reacties kort maar krachtig, zoals deze van Nienke uit Doetinchem.

Dag Bianca,

Zo met de feestdagen heb ik geen tijd gehad om een nieuw logeerde te vinden.
Inmiddels heb ik er een gevonden. Bij Anne van E. in Etten (gld). (...)  Vanaf zaterdag heeft uw schilderij daar een mooi plaatsje. 

Wat het schilderij bij mij oproept is liefde. Liefde voor je familie, vrienden en gezin. En dat dat het belangrijkste is voor mij.

Met vriendelijke groet
Nienke uit Doetinchem (2015)

Schilderij Een glimp van je ziel in Doetinchem

14.4.17

Lijden en je levensmissie

“Ik weet het niet,” zegt ze. “Ik weet het echt niet.” Ze schud nog eens haar hoofd. Ze is al jaren op zoek naar een geschikte baan, maar niets lijkt haar echt aan te spreken. “Ik zou willen dat ik zoals jou was Bianca, jij weet tenminste wat je wilt.” verzucht ze.

Ik kijk haar aan en vraag me af of ze gelijk heeft. Weet ik wat ik wil? Als meisje van zes wist ik dat ik kunstenaar wilde worden. En tegen de adviezen van mijn omgeving in werd ik inderdaad kunstschilder. Maar in 2010 maakte een burn out me duidelijk dat er toch iets niet goed zat. Ik deed wat ik wilde en waar ik talent voor had, maar voelde weinig vervulling. Hoe was dit toch mogelijk?

Ondertussen reisde Een glimp van je ziel alweer enkele jaren door Nederland en hoe meer ik schreef en sprak over de missie van het schilderij om mensen te bezielen, hoe meer ik ging begrijpen dat kunst maken niet mijn levensdoel was. Het was mijn favoriete middel om mijn levensopdracht uit te dragen!
Die gewaarwording leverde enige tijd veel verwarring op. Wat moest ik met deze informatie?

Nieuw leven - Bianca van Baast



In het boek ‘Ontdek je bestemming door de kracht van woorden’ van auteur Kevin Hall, las ik: Passie betekent lijden. Niet lijden om het lijden, maar puur en vrijwillig lijden. (…) Hoewel passie doorgaans gelijk wordt gesteld aan diepe of romantische liefde, is de ware betekenis van het woord bereid zijn om te lijden ter wille van wat je liefhebt. Als wij ontdekken dat wij bereid zijn om een hoge prijs te betalen, ontdekken wij onze missie en onze bestemming.

Betekent dit nu dat we ons moeten omringen met pijn en ellende? Absoluut niet! Maar wat mij wel opvalt is dat onze levenstaak vaak samenvalt met datgene wat pijn doet of voor ongemakken zorgt. Zoals bijvoorbeeld ernstige ziektes, maatschappelijke uitdagingen, het wegvallen van een dierbare, het meemaken van geweld of in mijn geval lijden aan depressies en een burn out. 

Zolang je midden in die ‘shit’ zit wil je eigenlijk alleen maar vechten of vluchten in plaats van stil staan bij wat dit jou te brengen heeft. Dan is het moeilijk te zien, laat staan te accepteren, dat juist hier jouw levensopdracht ligt. 
Maar, zodra we geraakt worden door iets ongewenst, krijgen we tevens inzicht in wat we wel willen; denk bijvoorbeeld aan vrijheid, verbinding, liefde, zichtbaarheid, vrede, ontwikkeling, kennis, creatie of eenheid. Wat het ook is, het is iets dat als een rode draad door jouw leven loopt en dat jou én anderen uitdaagt om (geestelijk) te groeien.

Je levensmissie omarmen betekent dan ook uit je comfortzone komen en pijn en ongemak accepteren als onderdeel van jouw Zijn. Volgens mij is dat het ‘lijden ter wille van wat je liefhebt’ waar Kevin Hall het over heeft. Alles mag er zijn; zelfs lijden heeft een functie...

10.4.17