2.8.17

Onderdak in Tilburg voor Een glimp van je ziel

Het schilderij Een glimp van je ziel reist over 2 maanden al 10 jaar rond door Nederland.
Hier kreeg het onderdak bij een familie in Tilburg 

13.7.17

Zien. Verlangen. Durven. En dan doen.

Ondanks de vele bomen schijnt de zon door het bladerdek recht in mijn gezicht. Is dat de reden dat ik niet kan geloven wat ik zie? Ik kijk nog eens. Nee, wat ik zie is echt! Mijn tweejarige neefje ligt op zijn buik, terwijl zijn voetje zoekt naar de eerst volgende tree naar beneden. Dat het hem, met zijn korte beentjes, gelukt is om in dit houten huisje te klimmen is haast niet te geloven. Maar dat hij nu zelfstandig weer naar beneden klimt vind ik verbazingwekkend. 
Met een geconcentreerd gezichtje grijpt hij om zich heen. Ik zie dat hij de afdaling spannend vindt, maar schijnbaar niet zo spannend als zijn andere optie; de glijbaan!

Voor ons volwassenen lijkt het zo simpel, waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Je neemt toch gewoon de makkelijkste weg?! De glijbaan dus! Totdat je zelf aan zo’n figuurlijke glijbaan komt te staan. Hoe makkelijk geef jij je dan over aan zo’n diepe, steile en snelle afdaling?

Momenteel sta ik zelf bovenaan zo’n figuurlijke glijbaan. Jaren geleden kwam ik voor het eerst in deze speeltuin en bleef ik van een afstandje kijken. Ik zag anderen met veel plezier er vanaf glijden. En hoewel dit het verlangen bij me opriep om me met dezelfde overgave te laten gaan, kon ik me niet voorstellen dit ooit te zullen doen.

Een tijdje later kwam ik terug. Mijn verlangen was gegroeid, maar de angst was nog altijd groter. En dus besloot ik alleen maar even te voelen; hoe glad was zo’n glijbaan nu eigenlijk? En is het werkelijk in staat om zijn beloftes waar te maken? Hoe zou het zijn om er van af te glijden? Verder ondernam ik geen actie.

De diepte - Bianca van Baast
Weer een tijd later raapte ik mijn moed bij elkaar en liep naar de trap. Ik keek omhoog. Het was wel erg hoog! Maar ik voelde dat ik het moest doen. Ik zette mijn voet op een tree en deed een stap. En nog één en nog één. Toen werd ik bang. De veilige grond leek ver weg en mijn doel nog lang niet in zicht. Dus deed ik enkele stappen terug tot mijn voeten de grond weer raakte en verliet met neergehangen hoofd de speeltuin.

Niet veel later kwam ik terug. Ditmaal met het voornemen dat het me zou lukken! Met knikkende knieën liep ik weer naar de trap. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en zette me af. Boven aangekomen voelde ik me euforisch! Ik had het gehaald! Ik was boven! 
Maar van boven ziet de glijbaan er toch een stuk anders uit dan van beneden! Er verscheen een brok in mijn keel en besluiteloos begon ik rondjes te draaien. Doe ik het wel, doe ik het niet? Uiteindelijk klom ik weer de trap af. Teleurgesteld. Ik was zo dichtbij. 

Ondertussen groeide mijn verlangen en begon mijn intuïtie zich er mee te bemoeien. “De volgende keer ga je gewoon op je buik liggen met je voeten naar beneden. Dan is het minder eng”, was haar advies. 
Nog niet zo lang geleden was het dan zo ver. Ik ben op mijn buik, met mijn benen eerst, van de glijbaan afgegleden. Het was doodeng, maar tevens een superervaring. 

Nu sta ik weer boven met knikkende knieën. Ik moet een keuze maken. Kies ik de trap of de glijbaan? Ga ik op mijn buik met mijn benen eerst of face forward? Ik hoop dat het face forward gaat worden, met mijn handen in de lucht, maar nu ga ik eerst moed verzamelen...

12.7.17

Handle with care

Ik sta in de rij bij de supermarkt. Voor me staat een echtpaar dat, in mijn beleving, een beetje lomp met hun producten omgaat. In gedachte zie ik hun groenten en fruit vol butsen thuiskomen en nog maar weinig voedzaam zijn.
Meneer pakt de producten uit de kar en gooit ze op de loopband, waarna de vrouw ze opnieuw oppakt en ze op een andere plek neer ‘smakt’. Zo te zien voelen ze maar weinig dankbaarheid of liefde voor deze 'levengevers'.

Ik denk bij mezelf “Stel je eens voor hoe het zou zijn als deze mensen vriendelijk met hun groenten en fruit zouden omgaan”. Ik doe mijn ogen dicht en voel hoe dat zou zijn. Als ik mijn ogen weer open, zie ik de man hetgeen dat hij in zijn handen heeft weghouden van zijn vrouw, om het daarna met net iets meer voorzichtigheid neer te zetten op de band. “Dit is kwetsbaar spul", legt hij haar uit. Hij heeft gelijk, het zijn twee doosjes blauwe bessen en frambozen. Ik glimlach. Is hij daarom zo voorzichtig of heeft het iets te maken met mijn visualisatie?
God mag het weten.

(Wat een grap; bij het nalezen van deze tekst zag ik dat ik had geschreven “God mag het eten” in plaats van "God mag het weten"! #nevertakeyourselftoseriously)
Painting by Dennis Wojtkiewicz

8.6.17

Delen, dromen en verlangens

In oktober 2017 reist het schilderij 'Een glimp van je ziel' alweer 10 jaar door Nederland. Zo krijgt iedereen, ongeacht achtergrond of afkomst, de mogelijkheid om kunst te ervaren in eigen omgeving.

Daarnaast vraagt 'Een glimp van je ziel' deelnemers om stil te staan bij wat hen bezielt. Waar verlang je naar? Waar droom je van? Welke gedachten maken je blij en geven je hoop? En wat ontneemt je juist die vreugde?

Wat dat betreft is de aanwezigheid van 'Een glimp van je ziel' een mooi moment om van gedachten te wisselen met dierbaren. Of om een gesprek aan te gaan met iemand die je verder kan helpen in het verwezenlijken van je dromen.

Deel (de volgende stap van) je droom hieronder en wie weet kan een andere lezer je verder helpen.
PR trainer Erna van Poppel gebruikte de netwerkorganisatie BNI om een geschikt 
nieuw onderkomen te vinden voor Een glimp van je ziel













































2.6.17

Het is vuil werk, maar iemand moet het doen

Het is 9 november 2016; mijn verjaardag. Maar zodra ik de radio aanzet begrijp ik dat dit geen feestdag gaat worden. Het journaal meldt dat Donald Trump de winnaar is van de Amerikaanse presidentsverkiezing. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Mijn verstand snapt er niets van: Waarom is mijn lichaam zo blij met dit nieuws?! 
Als ik foto’s en video’s van Donald Trump voorbij zie komen krijg ik de rillingen; wat een enge narcistische man. En toch laat mijn ziel via mijn lichaam keer op keer weten dat het erg blij is met hem aan de macht. Maar waarom dan toch?!

Steeds vaker zie ik in dat alles gebeurt in ons voordeel.
Nog niet zo lang geleden werd me dat weer eens bevestigd. Er ging iets mis in mijn atelier: een schildersdoek reageerde niet goed op een verfsoort. Daar kwam ik pas achter toen het schilderij klaar was. Maanden werk kon ik nu in één keer weggooien. “Waarom moest mij dit nu overkomen? En hoezo zou dit in mijn voordeel werken?!”’, reageerde ik boos. Totdat ik opeens het geluk hiervan inzag; stel dat ik hier pas maanden of zelfs jaren later achter was gekomen, dan had ik nog veel meer moeten weggooien!


Momenteel heeft Trump de deelname van Amerika aan het klimaatakkoord opgezegd. Vreselijk! Die man brengt ons regelrecht naar de afgrond! Of toch niet?!
Stel nou dat Amerika, zoals gehoopt, aangesloten was gebleven; dan had het volk gedacht: “De grote machten lossen de wereldproblemen wel voor ons op. Wij leunen achterover en wachten af.” Maar terwijl overheden blijven vergaderen bewegen wij ons, haast ongemerkt, steeds dichter naar de afgrond die we, nu Trump zich heeft teruggetrokken, zo hard vrezen. 

Op zo’n moment blijkt dat het meest gevreesde scenario het beste is wat ons kan overkomen. Want alleen als er iets afschuwelijks gebeurt zijn we bereid tot een radicale verandering. Steeds meer mensen zien dan ook in dat initiatieven niet komen van grote, logge overheden, maar van burgers; en blijkbaar heb je eerst één bad boy nodig om meerdere good guys te laten opstaan.

Wat dat betreft voel ik ontzettende dankbaarheid voor Donald Trump. Ik geloof namelijk dat elk mens vóór zijn incarnatie al kiest voor een bepaald leven en levensopdracht. En Trump moet bewust of onbewust hebben gekozen voor deze rol van slechterik, enkel en alleen om de wereld af te wenden van zijn ondergang. Geen aantrekkelijk baantje, lijkt mij, met al die negatieve kritiek die je over je heen krijgt. “It’s a dirty job, but someone's gotta do” moet hij gedacht hebben.

1.6.17

Weg met het ego!!! (Of toch maar behouden?)

“Weet je wat het met jou is?” zegt de dansstudent. “Je hebt een te groot ego!” Verward kijk ik op. “Ik! Een groot ego?”
De vaste medewerkers in de drukkerij bulderen van het lachen: “Wie heeft hier een groot ego!? Jíj bent degene die elk vrij moment zijn spieren aan het rekken en strekken is. Jíj moet zo nodig de aandacht trekken van het hele bedrijf”. Hoofdschuddend werken ze verder. Je ziet ze denken: “het moet hier niet gekker worden met die uitzendkrachten”.

Ik herinner me de aanleiding niet meer, maar de opmerking zette me wel aan het denken. Ik was net begonnen met het project Een glimp van je ziel en trachtte zoveel mogelijk te leven vanuit bezieling in plaats vanuit mijn ego. En nu beweerde iemand dat juist ík een groot ego had?!

De danser en ik waren beiden uitzendkrachten in een zeefdrukkerij. Ik werkte er al wat langer en stond in het bedrijf bekend als een hardwerkend persoon die het met iedereen goed kon vinden zonder veel op de voorgrond te treden, terwijl de danser regelmatig luid zijn mening verkondigde en elk verloren moment ongegeneerd zijn benen omhoog gooide tegen machines en tafels om zijn spieren te rekken.

Net als de vaste werknemers had ik de neiging om te denken “wie heeft hier een groot ego? Jij zelf toch zeker?!”, omdat ik onder een groot ego verstond dat je luidruchtig bent, jezelf geweldig vindt en de aandacht opeist van heel je omgeving, zoals hij dat in mijn ogen deed.
Toch had hij gelijk. Ik had een groot ego. Nog steeds trouwens. 
Gelukkig maar, denk ik nu.

Lange tijd wilde ik ervan af; van dat stemmetje dat telkens roept “ik eerst!”. Want ik wilde alles behalve egoïstisch zijn. Totdat ik ontdekte dat ‘ik eerst’ helemaal niet zo’n slecht idee is. Hoe zou je anders je dromen kunnen verwezenlijken? Dat gaat niet lukken als je eerst rekening moet houden met de wensen van een ander.
Wat dat betreft hebben we het ego even hard nodig als de ziel. Het is slechts een kwestie van balans vinden.


Het ego is dag en nacht bezig met zelfbehoud en doet dit door constant in verzet te zijn met wat er is. Met andere woorden, hij gaat op de rem wanneer je gas mag geven en trapt het pedaal volledig in als er gevraagd wordt om het rustig aan te doen. De ene keer maakt het gelukshormonen aan, de andere keer zorgt het voor stresshormonen. De emoties die hiermee overeenstemmen zorgen ervoor dat er verlangens naar boven komen. Misschien ontdek je op deze manier dat je meer vrede, erkenning, veiligheid, liefde, ruimte of vrijheid wilt. Het ego wakkert dus je verlangens aan en helpt je zo (je leven) te ontwikkelen. 

Helaas wil het ego alles nú meteen bereiken en moet iedereen daaraan meewerken of voor aan de kant. Over egoïsme gesproken! 
Dit is dan ook meteen de reden waarom zo veel mensen niet verder komen in het waarmaken van hun dromen; zodra het niet gaat zoals het ego wil, houden ze op met zoeken naar hoe het wel kan.

Maar wat het ego niet weet en de ziel wel, is dat alles één is. En dat alles dus met elkaar in verbinding staat. Jouw verlangen kan daarom nooit los staan van de rest van de wereld. Of beter gezegd, het universum wil net zo graag jouw dromen, wensen en verlangens waarmaken als jij zelf, maar dan wel op zo’n manier dat iedereen er baat bij heeft. Wat daarvoor nodig is, wordt gecommuniceerd door middel van je ziel via je gevoel. Vandaar mijn uitnodiging om je bezieling te volgen, je eigen-(innerlijke) wijsheid. Want de weg naar een aangenamere wereld begint bij het erkennen van je ego en het laten leiden door je ziel.

18.5.17

Een glimp van je ziel na bijna 10 jaar in Moergestel

In 2007 startte het schilderij Een glimp van je ziel haar reis door Nederland vanuit mijn atelier in Oisterwijk. Nu, bijna 10 jaar later, doet ze voor het eerst Moergestel aan: het naastgelegen dorp.

Brabants dagblad regio Tilburg - 17 mei 2017